زندان خمرهای سرخ کامبوج

پشت این پنجره ها هنوز هم بوی غلیظی از کشتار خمرهای سرخ به مشام می رسد؛ بوی خون، نابودی و خشونت گرایی. «نگهداری تو هیچ نفعی ندارد، نابودی ات هم بی ضرر است» این شاید ساده ترین ایدئولوژی برای اداره یک حکومت باشد اما آمیختگی اش با افراطی جنون آمیز، نتیجه ای جز قتل عام میلیون ها انسان بی گناه در کامبوج ندارد.
پشت این قاب یکی از مخوف ترین شکنجه گاه های گروه موسوم به “خمرهای سرخ” است؛ افراط گرایان کمونیستی که اریکه قدرت بیش از پنج سال به آنها وفا نکرد اما همین فرصت کوتاه برایشان کافی بود که بیست درصد جمعیت کامبوج (حدود دو میلیون نفر) را قتل عام کنند! با رهبری جنایتکاری معروف به “پل پوت” که خودش را برادر شماره یک ملت می دانست.
در این برهه صدها هزار نفر از اقلیت های دینی کامبوج که خودشان را زیر چتر ایدئولوژی “مائوئیستی” نمی دیدند در گورهای دسته جمعی قتل عام شدند؛ هزاران نفر که در لیست سیاه “پل پوت” قرار داشتند در این شکنجه گاه به وحشیانه ترین حالت جان سپردند و طبقه عامه نیز با دست خودشان قبرهای دسته جمعی شان را می‌کندند و سپس سربازان پل پوت آن‌ها را با اشیاء فلزی، پتک و چکش می‌زدند تا بمیرند!
پنج سال کشتار،خونریزی و خفقان خمرهای سرخ، رنگی سیاه بر دفتر تاریخ کامبوج ریخت؛ در انتها اما زیاده خواهی، جاه طلبی، خشونت گرایی و بلند پروازی های “پل پوت” با توسل به قوانین خویش ساخته و قدرت دیکتاتوری محض او باعث شد تا بنیان های سست خمرهای سرخ فرو بریزد و نام آن ها هم در زمره “عبرت دهندگان” تاریخ قرار گیرد.
” فاعتبرو یا اولی الاباب”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *