تایوان

هنوز عادت نکرده ایم؛ به لحظه دل گیر فرودگاه ها؛ به نگاه های حسرت آمیز پشت پنجره هواپیما، وقتی کوه ها را یکی یکی دست به دست می کند تا برسد به پشت پنجره صندلی عقب و صندلی عقب ترش. دشت ها و دریاها و رودها را هم. پشت هر کدامشان یک ورق خاطره است. رحم ندارد لاکردار!
هنوز عادت نکرده ایم، به این همه تغییر؛ این همه تنوع، این همه آدم با فرهنگ و زبان و دین و منش مختلف که جفت پا می آیند وسط زندگی مان. به این همه داده های جدیدی که هر روز وارد ذهنمان می شود و باید درست و درمان، دسته بندی شان کنیم.
عادت نکرده ایم چون خودمان نمی خواهیم عادت کنیم. از عادت کردن بدمان می آید اصلا؛ از یکجا ماندن؛ از مرداب شدن. از پوسیدن. اصلا همان بهتر که مرداب ها را بسپاریم پشت پنجره هواپیما. همان بهتر که بپوییم. برویم که بودنمان به رفتنمان است.
همه لحظه های دلربای تایوان را هم سلفون پیچ کردیم و گذاشتیم جیب عقبی کوله هایمان. سپردیمش به بار هواپیما. با یک احساس رضایت بی رحمانه از اینکه تایوان را در لیست سفرمان گنجاندیم. به غایت دوستش داشتیم اما …
هنوز به لحظه دلگیر خداحافظی با پرچم ها عادت نکرده ایم. نه اینکه چون بد عادت باشیم ها، نه! از مرض ترک عادت می ترسیم.
.
.
.
انتهای سفر به هر کشور، سعی می کنیم جزئیات هزینه ها را هم بنویسیم؛ از آنجایی که در تمامی شهرهای تایوان میزبان های خونگرم و میهمان نوازی داشتیم، طبیعتا هزینه ای برای اقامت پرداخت نکردیم و این کمک بزرگی بود تا سفر را اقتصادی تر مدیریت کنیم. و اما این هم از داستان هزینه های تایوان:
ویزای تایوان: هر نفر 50 دلار
پرواز مانیل به تایپه: هر نفر 52 دلار
هزینه های جاری (خرد و خوراک، کرایه ها و ورودیه ها، سیم کارت و اینترنت، خرید مایحتاج و … ): هر نفر 190 دلار
.
هنوز هم گوشه ذهنتان سوالی دارید؟ در حد بضاعت در خدمتیم.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *